سیمای زنی در دوردست!

می خوام از فقر بگم؛ از چیزی که همیشه، بخصوص شبای عید، بدجوری تو چشم می زنه. می خوام از حسی بگم که به تو یاد می ده، نه تنها تقاضای چیزی رو نداشته باشی، بلکه حتی بهش فکر هم نکنی! حسی که بخاطرش، دختر کوچولویی که هوس گوشت یا شکلات کرده، تحقیر می شه وکتک می خوره! می خوام از یه حسرت بگم؛ حسرتی که بزرگ و کوچیک نمی شناسه و با دیدن یه خونه ی دنج و گرم، یه ظرف میوه، یه یخچال پر از خوراکی، یه قابلمه غذای خوشمزه، یه رختخواب تمیز، یه دست لباس نو، یه راحتی و آرامش قشنگ یا حتی یه اسباب بازی ناقابل، عین یه علامت سوال گنده، مثه کوه، رو سرت آوار می شه!

می خوام از رفتگرای محل بگم............ایشششش! کور بشن الهی؛ به جای هر شب، یه شب در میون برا بردن کثیفیای خونه های قشنگمون میان!

می خوام از آدمایی بگم که هر شب، لباس خرس و خرگوش می پوشن و نقاب می زنن و جلوی پاساژا و پیتزاییا، برامون دس تکون می دن............آره؛ من یه بار کنار توئیتی وایسادم، عکس انداختم!

می خوام از پیش خدمتای مودب و دس به سینه ی رستورانا بگم که هر اوامری داشته باشیم، با لبخند و روی گشاده برامون انجام میدن............واه واه؛ خدا به دور؛ خب اینم یه شغله. مگه چشه؟ انعامشو هم که می گیره. زیادیشم هست!

می خوام از خدمتکارای مدارس بگم؛ همونا که بعد از تعطیلی بچه ها، کلاسا رو جارو می زنن و توالت ها رو می شورن............یقک؛ حالم به هم خورد!

می خوام از دختری بگم که بخاطر نداشتن جهیزیه، ازدواج نکرد............به ما چه؟ خوش به غیرت بابای بی غیرتش که همه رو کرد تو حقه ی وافور!

می خوام از پسری بگم که نداشت؛ دستاش خالی بود؛ خجالت کشید؛ پیر پسر شد و هنوزم تنهاس............والله چی بگم؟ ما که دختر به پسری که خونه و ماشین و ویلا نداشته باشه نمی دیم؛ مگه دختر از سر راه آوردیم؟

اصلا چطوره از زنهای سرپرست خانوار بگم؟ همونا که از صبح تا شب، برا یه لقمه نون و اجاره خونه، هزار و یک جور تحقیر و بی حرمتی می بینن؟............خاک تو سرش؛ اگه زنه، اگه مادره، بشینه تو خونه بچه هاشو بپاد تا دخترش، هر روز با یه پسر نگرده!

یا از دختر جوونی که بخاطر فقر، زن دوم یه پیر مرد پولدار شد؟ یا از دانشجویی که درسشو ول کرد و کارگری کرد؟ یا از خونواده هایی که بخاطر نداری، از هم پاشید؟ یا از زن و دخترایی که تو بن بست فقر، به تن فروشی رسیدن؟ یا از پیرمردایی که سیگار فروشن؟ یا از کوچولوهایی که گل و آدامس می فروشن؟ چطوره از دونه های عرق خجالت یه مرد، جلوی همسرش حرف بزنیم؟ یا از وعده های سر خرمن یه مادر، به دخترش؟ یا از زندونیایی که شب عید، بخاطر بدهی، دور از زن و بچه، غمگین ترین آدمای عالمن؟

آخ. می خوام از عید بگم که برا کسایی که دارن، بهونه ایه برا آرایشگاه رفتن و آخرین مدل مش و رنگ مو رو زدن و لباسای اجق وجق پوشیدن و سفره ی هفت سین چیدن و سر سفره، عیدیای آنچنانی گرفتن و کلیک! عکس یادگاری انداختن! و برا اونایی که ندارن، فرصتیه برا یه گوشه نشستن و هی فکر کردن و فکر کردن و فکر کردن و درشت ترین قطرات اشک رو ریختن............ خیلی بیکاریا! آره، این حق ماهاست. اونام جنم داشته باشن، مثه ما جمع کنن. دنده شون نرم، گردنشون از مو باریکتر، می خواسن یه خورده عقلشونو به کار بندازن. پاشو، پاشو بابا، حیف چشای قشنگت نیست که برا این مسائل بی اهمیت، اشکالود شن؟

بالاخره بعد از دو هفته ی طولانی و جان فرسا که همزمان با سالگرد ازدواجمون هم بود، سر و کله ی همسر جان، نیمه شب چهارشنبه شب، با کلی سوغاتی و هدیه های رنگ وارنگ پیدا شد. یه دوربین دیجیتال فوق العاده که همیشه دنبالش بودم، یه اتو بخار که واقعا بهش نیاز داشتم، هوار تا بوم نقاشی، شونصد تا قلم مو، هزار جور رنگ و چند صد جفت جوراب و روسری و یه عالمه چیز میز دیگه! دلم می خواس برم فرودگاه اما خواب موندم و با صدای زنگ موبایل که طفلکم قبل از رفتنش، جلوجلو بهم هدیه کرده بود از خواب پریدم و درو باز کردم. بعدم اونقدر ذوق زده شدم که بالکل قید خوابو زدم و هی نشستم سر اون بدبخت خسته رو گرفتم به باد حرف.

هر چی فکر می کنم، می بینم تو روابط عشقولانه، کیفیت خیلی مهمتر از کمیته. یعنی می شه فقط دو روز در هفته، همسرتو ببینی، اما بس که تو این دو روز، همه جوره هوای همو دارید، تا روزها شارژ و سر حال و آروم باشی! خیلی فکر کردم و می بینم تا حالا، یه جورایی، بد بینانه و مغرضانه با نوع کار همسرم برخورد کردم. هیچوقت به معنای واقعی تلاش نکردم خودمو با این شرایط، وفق بدم و حتی ازش استفاده ی مثبت کنم. شاید چون انتخاب کار همسرمو، یه تصمیم یک طرفه ی خودخواهانه می دونستم و همیشه ته دلم منتظر بودم یه روزی، یه جایی، یه جوری، از ادامه ی این راه و این کار، منصرف بشه! همین دیدگاه باعث می شد که تا وقتی سفر بود، با وقت کشی و بی برنامگی و بی حوصلگی و خمودی و باری به هر جهت گذروندن روزا و گرفتن تماسای غم انگیز و فرستادن مسیج های غم انگیز تر؛ و وقتی خونه بود، با افسردگی و نق زدن و بحثای بی نتیجه و اعصاب خرد کن، از خودم و اون، انتقام بگیرم! خسته بودم واحساس می کردم اون، با این کارش، به من و زندگیمون، دهن کجی کرده و زندگی کولی وار رو با همه ی سختیهاش، به یه زندگی آروم در کنار من، تو یه خونه ی گرم و شاد و قشنگ، ترجیح داده! وقتی از علاقه ش به کارش حرف می زد، لجم می گرفت؛ خودم و خواسته هامو از دست رفته می دیدم؛ همش تو دلم می پرسیدم: چرا؟ به چه حقی؟ پس من چی؟؛ وقتی ازمردایی حرف به میون میومد که تحمل یه روز دوری از خانمشونو ندارن، بغض گلومو می گرفت و همیشه و هر لحظه از این می ترسیدم که مبادا این دوریای فیزیکی، اینقده دلامونو از هم دور کنه که دیگه نتونیم همدیگه رو تحمل کنیم و حتی بر سر مسائل حل شده و پیش پا افتاده ای مثه خر و پف یا چه می دونم؟ طرز لباس پوشیدن و حرف زدن، به هم گیر بدیم و اعصاب همو خرد کنیم و.......و هزار و یک فکر نا امید کننده ی دیگه که فقط یکیش کافیه تا آدمو از پا در بیاره.....

حالا اما، نمی گم با همه چی کاملا کنار اومدم، ولی می خوام نوع نگاه وعملکردمو عوض کنم؛ می خوام تمام سعیمو بکنم تا همون یکی- دو روزی که کنار همیم، کلی بهمون خوش بگذره: حرفا و درد دلای همو بشنویم، اتفاقایی که در نبود طرف مقابلمون افتاده رو تعریف کنیم، برا هم مطلب بنویسیم، به خونواده هامون سر بزنیم، اینور اونور بریم، عکاسی و نقاشی کنیم و یه عالمه کارای خوب دیگه، تو برنامه مون داشته باشیم.

با این حساب، حتما غول تنهایی رو شکست میدم!