عین یه مورچه ی غمگین،کوله بار تنهائیمو،کشون کشون به دوش می کشم...
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386ساعت 14:20 توسط آذر
|
جمعه ی ساکت
جمعه ی متروک
جمعه ی چون کوچه های کهنه ‚ غم انگیز
جمعه ی اندیشه های تنبل بیمار
جمعه ی خمیازه های موذی کشدار
جمعه ی انتظار
جمعه ی تسلیم
خانه ی خالی
خانه ی دلگیر
خانه ی دربسته بر هجوم جوانی
خانه ی تاریکی و تصور خورشید
خانه ی تنهایی و تفأل و تردید
خانه ی پرده ‚ کتاب ‚ گنجه ‚ تصاویر ...
جمعه ی متروک
جمعه ی چون کوچه های کهنه ‚ غم انگیز
جمعه ی اندیشه های تنبل بیمار
جمعه ی خمیازه های موذی کشدار
جمعه ی انتظار
جمعه ی تسلیم
خانه ی خالی
خانه ی دلگیر
خانه ی دربسته بر هجوم جوانی
خانه ی تاریکی و تصور خورشید
خانه ی تنهایی و تفأل و تردید
خانه ی پرده ‚ کتاب ‚ گنجه ‚ تصاویر ...
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم آبان 1386ساعت 18:6 توسط آذر
|
يک توپ بسکتبال تو دست من، تقريباً 19 دلار ميارزه .
يک توپ بسکتبال تو دست مايکل جوردن تقريباً 33 ميليون دلار ميارزه.
بستگي داره تو دست کي باشه.
يک توپ بيس بال تو دست من، شايد 6 دلار بيارزه .
يک توپ بيس بال تو دست راجر کلمن،۴ ميليون دلار ميارزه .
بستگي داره تو دست کي باشه.
-------------------------------------------------
يک راکت تنيس تو دست من بدون استفاده است.
يک راکت تنيس تو دست آندره آقاسي ميليونها دلار میارزه.
بستگی داره تو دست کی باشه
------------------------------------------------
يک عصا تو دست من، فوقش مي تونه يه سگ هار رو دور کنه.
يک عصا تو دست موسي، درياي بزرگ رو مي شکافه
بستگی داره تو دست کی باشه.
------------------------------------------------
دوتا ماهي و پنج تيکه نون تو دست من، دوتا ساندويچ ماهي ميشه .
دوتا ماهي و پنج تيکه نون تو دستاي عيسي، هزاران نفر رو سير ميکنه.
بستگي داره تو دست کي باشه.
-------------------------------------------------
همونطور که مي بيني، بستگي داره تو دست کي باشه .
پس چشامو می بندم و دلواپسي ها،خستگی ها، نگراني ها، ترس ها، اميدها، و روياهامو به دستان خدا می سپارم، چون...
بستگي داره تو دست کي باشه.
+ نوشته شده در یکشنبه بیستم آبان 1386ساعت 21:31 توسط آذر
|
گاهی وقتا، یه وضعیتی تو زندگی پیش میاد که فکم میفته! و مطمئنم تو هیچ کتاب و رساله ی روانشناسی و تربیتی و حقوقی، صحبت و اشاره ای بهش نشده و عقل هیچ روانکاو و مشاوری به حل کردنش، قد نمی ده! جدا گاهی می مونم این آدمی که اینطوری داره رفتار می کنه و واکنش نشون می ده، همسرمه؟ و آیا من می شناسمش؟ و مهمتر اینکه چه ضمانتیه برا تکرار نشدن این برخوردا؟ و ترس از اینکه کلیت و تداوم این جریانات، چه تاثیر عمیق و مخربی روی زندگی و روحیه هامون داره؟
گاهی از زن بودن، از همسر بودن، از مادر بودن، از ندیدن، از دیدن و سکوت کردن، از سکوت کردن و اشک ریختن، از اشک ریختن و آرام شدن و از آرام بودن و دوباره تحقیر شدن، خسته می شم! تو تموم لحظه های تنهایی این چند وقت، تنهایی و تاریکی و سختی، همیشه به خودم یادآور بودم که: حق همسر من، بیشتر از اینهاست؛ باید صبور بود و ساخت. و اما شاید وقتش باشه که از خودم بپرسم: این حق منه، تو زندگی؟ مسلما نه. و صد البته که تو جامعه ی الان و زندگیای این روزا، هیچ زن یا شوهری، حق همسرش رو اونچنان که شایسته س، به جا نمیاره و ادا نمی کنه و اون حقوق الهی زن و مرد، که بخاطر کرامت وجودیشون وضع شده، ابدا برا کسی معنا نداره! ولی دیگه تو بعضی زندگیا و بعضی لحظه ها، این قضیه خیلی شکل بحرانی ای به خودش می گیره که معمولا هم اگه طرف خودخواه ماجرا، تصمیم به تغییر رفتار و برنامه هاش نگیره و قدمی برا بهبود زندگیش، اونطوری که حق همسرشه، بر نداره، اون طرف دیگه، اگه طالب حفظ زندگیش، بدون سر و صدا و جنجال باشه، ناچاره سکوت کنه و کوتاه بیاد؛ بخصوص اگه پای بچه ای در میون باشه. و این غم انگیز ترین اتفاقیه که می تونه تو یه زندگی بیفته...
+ نوشته شده در جمعه هجدهم آبان 1386ساعت 21:50 توسط آذر
|
پریشب؛ ساعت:7:30
-بله؟
-الو؟ سلام آذر جون. چطوری؟
-سلام مادر جون! حال شما؟ خوبید ایشالا؟
-خدا رو شکر! بد نیستیم. چه خبرا؟
-سلامتی. می گذرونیم.
-می خواستیم یکی از همین شبا مزاحمت بشیم!
-خواهش می کنم؛ چه مزاحمتی؟ کی ایشالا؟
-فعلا معلوم نیست.
-خوشحال می شم. فقط مادر جون، لطف کنین هر موقع خواستین تشریف بیارین، حتما حتما تماس بگیرین و باهام هماهنگ کنین. چون این روزا خیلی سرم شلوغه، شاید نباشم یا مثلا برنامه ای داشته باشم!
-حتما. خیالت راحت باشه.
-شماره ی خونه و همراه رو که دارید؟
-بله....بله.
-خیلی هم خوب.
-پس فعلا کاری نداری؟
-قربونتون برم. زحمت کشیدین. سلام برسونین!
دیشب؛ ساعت:8
تو خونه، سگ می زنه، گربه می رقصه بس که ریخت و پاشه! و من، وسط همه ی این شلوغیا، با قیافه ی ژولی پولی و دستای رنگی، مشغول تموم کردن تابلوم هستم که:
-زییییینگ!
-
!!!!!!کیه؟
-آذر جون. مائیم!
-!!!!!!
در رو که با تردید و از سر ناچاری وا می کنم، در کمال ناباوری، با مادر شوهرم و چهار تا لبخند پت و پهن دیگه روبه رو می شم که با خوشحالی منتظر تعارفن تا بیان داخل!
-مادر جون! چرا بی خبر؟
-هه..هه...هه...
*****************
امشب؛ ساعت:7
-بله؟
-الو آذر؟ سلام!
-سلام فاطمه جون! چطوری؟ حالت خوبه؟ دختر خوشکلت چطوره؟
-قربونت. بد نیست. یه احوالی از جاریت نپرسی ها!
-به خدا فاطمه این روزا خیلی سرم شلوغه، ببخشید.
-چیکار می کردی؟
-والا...نه که همسر جان فردا صبح میان خونه، دارم خونه تکونی می کنم، جارو می کشم، ظرف می شورم، تغییر دکور می دم، ناهار فردا رو می پزم، باید دوش بگیرم...
-راستش خیلی حوصله م سر رفته، می خوام بیام پیشت.
-نه...نه فاطمه جون! ببخشید ولی الان اصلا وضعیتم جوری نیست که مهمون بیاد خونه مون. شرمنده.
-وا. آخه چرا؟
-گفتم که! همه جا ریخت و پاشه، خودمم قیافه م عین فاطی کلفته. بیای، معذب می شم.
-یعنی نیام؟
-باور کن اصلا موقعیتشو ندارم. هزار تا کار سرم ریخته.
-اوکی...پس باشه برا یه شب دیگه.
-قربونت برم. ببخشید ترو خدا.
-خواهش می کنم. خدافظ.
-خدافظ.
امشب؛ ساعت:8:30
در حین شستن یه کوه ظرف؛ یه لباس که به درد سطل آشغال می خوره تنمه و جلوش، قد یه دایره ی گنده خیسه که:
-زییییینگ!
-!!!!!!کیه؟
-آذر. وا کن. فاطمه م.
-!!!!!!نه!
-بابا وا کن. چقدر تو رودرواسی می کنی....
-
*خدایا! با همه ی این اوصاف، بازم شکرت.
نه غر می زنم، نه ناشکری می کنم.
فقط اگه الان بخوام اشک بریزم که اشکال نداره؟ نه؟ ممنون که اجازه دادی!
+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم آبان 1386ساعت 0:52 توسط آذر
|
جدا من این روزا خیلی پر رو شدم! خیلی!
و شدیدا دستپاچه م.
چون تجربه ثابت کرده این جور مواقع، خدا داره اینطوری وراندازم می کنه:
و درست تو لحظه ای که اصن حواسم نیست، یه پس گردنی دبش حواله م می کنه تا باز یادم بیاره:
"اوهوی خر کوچولو. یه کم خجالت بکش! تا کی می خوای هر روز از خواب پاشی و نون و آب آماده تو نشخوار کنی و یه مشت اینور اونور یورتمه بری و سر این و اون، عرعر بزنی و باز شب، خرتر از قبل، بگیری کپه تو بذاری؟"
*آخه من بدبخت چیکار کنم که آدم بشو نیستم؟
+ نوشته شده در جمعه یازدهم آبان 1386ساعت 13:55 توسط آذر
|
حرف های ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است؛
باز هم همان حکایت همیشگی!
پیش از آن که با خبر شوی
لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود.
آی . . .
ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!
* * *
... با گریه های یکریز
یکریز
مثل ثانیه های گریز
با روزهای ریخته
در پای باد
با هفته های رفته
با فصل های سوخته
با سال های سخت
رفتیم و
سوختیم و
فرو ریختیم
با اعتماد خاطره ای در یاد
اما
آن اتفاق ساده نیفتاد...
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آبان 1386ساعت 23:53 توسط آذر
|
دلم یه خونه ی گرم و تمیز می خواد،
بایه کاناپه ی راحت کنار بخاری،
یه فنجون چای و نبات داغ
و کتابی که دوست می دارم،
با شوهری که هیچوقت سفر نمی ره!
دلم یکیو می خواد که"بزرگ" باشه، "آروم" باشه، "محرم" باشه، بفهمه!
+ نوشته شده در یکشنبه ششم آبان 1386ساعت 19:29 توسط آذر
|
