سیمای زنی در دوردست!

من دلم می خواد یکی بهم بگه همه چی درست میشه و من باورش کنم! من دلم می خواد نترسم از تموم فرداهایی که دارن میان! من دلم می خواد اعتماد کنم و بدون نگرانی، عشق بورزم! من دلم می خواد با اطمینان، حرفا و نگاهها رو باور کنم؛ وحالا دیگه مطمئنم که این حس بوجود نمیاد جز با کمک شریک زندگیم.

لحظه لحظه ی این سه- چهار روزی که همسر جان کنارم بود، برام از قشنگ ترین و شیرین ترین لحظه های زندگیم بودن. تا حالا براتون پیش اومده بس که از یه نفر دورید، وقتی بهم می رسین، حتی ناراحتیا و دلخوریاتونم برات قشنگ و خاطره انگیز باشه؟ برا من دقیقا اینطوری بود. یعنی حالا که رفته و خودمم بشدت مریضم، می بینم حتی لحظه هایی رو که از ناراحتی اشکام بند نمیومدن رو هم دوس دارم!

با هم رفتیم اطراف شهر و کلی عکس انداختیم از منظره های پائیزی که بنظرم زیبا ترین و پر احساس ترین مناظر سال هستن؛ با اون درختای لخت و غروب بی رمق!

شنبه و یکشنبه کلاسامو بی خیال شدم، بس که دلم نمیاد از اون و فضای گرم خونه دل بکنم اما در نهایت خوشبختی، بعدش متوجه شدم هیچکدوم از کلاسا تشکیل نشده!

عصر شنبه بنا به دلایلی، چندین لیتر اشک ریختم و باهم رفتیم زیارت تا یه کم آروم شم!

بعدش دیگه... برا داداشم جشن تولد گرفتیم و سینما رفتیم وهی حرف زدیم و مطلب نوشتیم و خرید کردیم و کلی بهمون خوش گذشت!

راستی یکی دیگه از اتفاقای این چند روز، از خواب پریدن من از صدای سوسک بود!!! یعنی نصفه شب احساس کردم یکی داره آروم و پاورچین وارد اتاق میشه و هی به خودش می لرزه؛ مثه کسی که مریضه. بعد که از ترسم همسر جان رو بیدار کردم و چراغ رو روشن کردیم، بجای دزد یا حداقل یه گربه ی ناقابل، یه سوسک کف اتاق خواب دیدیم! یه سوسک که احساس می کنم اسهال داشت یا همچو چیزی.

حالام که من از زور تب و لرز دارم می میرم و خدائیش وقتی مریضی خیلی سخته از خوشبختی حرف بزنی. فقط آرزو می کنم روزای قشنگی، مملو از اعتماد و آرامش، منتظر تک تکمون باشه! 

"...یه خانمه مشتریمون هس که خیلی رو اعصاب پیاده روی می کنه! هم گیر هس، هم غرغرو، هم از الکی پر مدعا و هم خیال می کنه خیلی سرش می شه! ازاینا که هم با کلاسه، هم خیلی مشکل دار! خلاصه اون روز بحثش بود و به همکارم می گفتم: دلم براش می سوزه؛ ازایناس که گاهی شبا، تو یه لباس خواب گرون قیمت، تو تاریکی، می شینه رو تخت، سیگار می کشه و تنهایی گریه می کنه...

بعدش، یه شب که دچار حادترین بن بست های فکری و یأس وجودی شده بودم، بین اونهمه فکرای جور واجور، یهو دیدم توتاریکی، تو یه لباس خواب گرون نشستم دارم سیگار می کشم و تند تند، دونه دونه اشکام می ریزه.....آی حالم گرفته شد......آی بدم اومد از خودم..."

...اینا حرفای یه دوسته، اما دقیقا توصیف وضعیت منه؛ خیلی وقتا، خیلی آدما تو زندگی، دور و برم بودن که بارها تو ذهنم تحقیرشون کردم و تو دلم بهشون پوزخند زدم و از صمیم قلب، آرزو کردم که هیچوقت مثه اونا نباشم. اما شوربختانه، یه وقتا و دوره هایی هس که چشم وا می کنم و می بینم: شدم عین فلانی! شدم کپی بهمانی! شدم همون جوری که یه عمر ازش فرار می کردم! که همیشه مسخره ش می کردم!

و می شکنم انگار!